Skip to main content

حكاية كتبت في إطار برنامج إيراسموس+ (Erasmus+) ((غير حياتك، افتح ذهنك)) الذي شاركت به المدرسة الابتدائية التجريبية الأولى في ثسالونيكي – جامعة ثسالونيكي أرستوطاليس، بعد استقبال اللاجئين في المدرسة.

المنزل ليس مجرد مبنى لا روح له، ليس مجرد مكان. المنزل لكل واحد منا شيء مختلف. هو العائلة والذكريات والأصدقاء. هو المكان الذي نشعر فيه بالأمان والذي قضينا فيها سنواتنا الأولى. المنزل يعني لي أشياء كثيرة وليس من السهل تركه. لكن حين نتركه، لا نفعل لأننا نريد أن نرحل لكن لأننا مجبرون.

اضطررت على ترك منزلي ووطني بسبب الحرب وبعض الأشخاص. منزلي ومدرستي وجيرتي وأصدقائي ضاعوا. لم يبقى شيء. لكن لماذا يريد البعض تدمير منازلنا؟ لماذا يطردونا من أرضنا؟ لماذا لا نستطيع العيش بسلام؟

أذكر كاليوم القنبلة الأولى في الحي. كنا في الصيف وكل الأطفال خارج الدار في الحدائق تلعب. وفجأة سمعنا صفارة الإنذار وخلال ثواني قليلة ملأت السماء طائرات صغيرة كانت ترمي أشياء تشبه النقط السوداء. فررنا فورا وذهبنا إلى قبو. من كل جهة هدير يصم الآذان وأناس يركضون بهرع وأطفال تبكي. بقينا في القبو حتى المساء وبعد ذلك ذهبنا إلى البيت ودورنا التلفاز. كانت بداية الحبر.

في اليوم التالي استيقظنا في الصباح الباكر وجمعنا أغراضنا ومن ثم توجهنا مع عائلات أخرى إلى البحر. هناك كنا سنركب مركبا للذهاب إلى اليونان. مشينا من مدينة إلى أخرى وكانت العائلات تتزايد باستمرار. بعد وقت وصلنا إلى البحر لركوب المركب. لكننا كنا بحاجة للمال. عائلتي كان لديها المال لذلك استطعنا دخول المركب والبدء بالرحلة. لكن العائلات الأخرى لم تتمكن من أن تأتي معنا ومنذ ذلك الحين لم نراهم.

بقينا في المركب أيام عديدة في مكان ضيق وكان البرد حادا. بعد أيام وصلنا إلى اليونان، هناك تعرفت على السيد ديميتريس والسيدة ميروبي أو ميري. السيد ديميتريس فران ويصنع أفضل خبز. السيدة ميري خياطة وهي تخيط لنا الملابس الرائعة. السيد ديميتريس والسيدة ميري ساعدونا حتى وجدنا منزل لنا.

بالطبع ليس الجميع مثل بعضهم. الكل يتكلم لغة مختلفة ويرتدي الملابس المختلفة ويتناول طعاما مختلفا. لكن لا بأس بذلك لأني قررت أن أصنع لي ذكريات جديدة وأكتسب أصدقاء جدد. ولا تنسوا أنه لأن الجميع مختلفين عني، أكون أنا استثنائية!

اس بار، “پناہ گزین پرندے” خانیاں کے آسمان پر اڑیں گے۔۔  

منگل، 11 دسمبر 2017ء کو، “پناہ گزین پرندوں” کا ایک گروہ کرییت کی ایک جگہ خانیاں میں ایک نمائش پر گیا اور “وہ بچے جو سمندروں کو پار کرتے ہیں اور ماسک کا کھیل کھیلتے ہیں” کے عنوان کی نمائش کا دورہ کیا۔ نمائش خانیاں میں بحیرہ روم کی تعمیر کے مرکز میں منعقد ہوئی تھی۔  

اسے 12 دسمبر 2017ء کو کھولا گیا اور 6 جنوری 2018 کو بند کر دیا گیا۔   

بچوں کے حقوق کے نیٹ ورک کے ڈائریکٹر مسٹر پانوس کریسودودوؤ نے “پناہ گزین پرندوں” کے منصوبے سمیت، نیٹ ورک کے پروگراموں کو کھولنے اور پیش کرنے پر سب کا خیر مقدم کیا۔ انہوں نے ایک انٹرویو بھی دیا اور مقامی کھیانا میڈیا کے ساتھ پروگراموں کے بارے میں بہت تفصیل سے بات کی۔   

 “پناہ گزین پرندوں” کی ٹیم نے، اپنے ترجمان مسٹر سام کے ساتھ مل کر، اس نمائش کا دورہ کرنے والے اسکول کے بچوں کو اپنے منصوبے کے بارے میں بتایا۔   

محترمہ فوتینی آودیلی، جو بچوں کے حقوق کے نیٹ ورک کی ثقافتی لیب کو چلاتی ہیں وہ بھی وہاں موجود تھیں اور انہوں نے بچوں کے حقوق کا مطلع کرنے اور ان کی انفرادی شناخت کو پہچاننے میں مدد کرنے کے لئے ایک تیار شدہ تجرباتی ورکشاپ منظم کی۔   

نمائش اور اس کے بارے میں سننے کے بعد، اسکول کے بچوں نے مختلف رائے اور سوالات کا اظہار کیا، جس کے بارے میں ہم نے گفتگو کی۔   

 اس نمائش میں، مختلف رنگ، سائز اور موضوعات کے ماسک تھے، جس کے بارے میں طالب علموں نے دیکھا اور بات چیت کی۔ ہر ماسک کے پیچھے ایک مختلف پیغام تھا۔   

مثال کے طور پر، ایک ماسک والی تصویر میں ایک تارکین وطن نے ایک سوت کا گیند کا پکڑا تھا جس میں وہ اپنی زندگی اور امید کی تلاش کی نمائندگی کر رہا تھا۔   

ایک اور ماسک جس نے لوگوں کی توجہ کو اپنی طرف ظاہر کیا جس پر افغانستان اور یونان کا پرچم بنا ہوا تھا۔ جس کے بارے میں بچوں نے ہمیں بتایا کہ یہ دونوں ممالک کے اتحاد کی نمائندگی کررہا ہے۔ اگرچہ اکثر ماسک کو جرت مندانہ رنگوں میں نمایاں طور پر پینٹ کیا گیا تھا، ان کے پیچھے پوشیدہ پختگی بہت واضح تھی۔   

زائرین مختلف تنظیموں اور اسکولوں سے آئے تھے۔ انہوں نے “مگرتوری پرندوں” کے صحافیوں سے بات کی اور ان سے، دوسری چیزوں کے ساتھ ساتھ، یونان میں رہنے اور ان کے ممالک میں جنگوں کے بارے میں پوچھا۔ تمام مہمانوں نے نمائش کا اہتمام کیا تھا اور یادگار کے طور پر اپنے اطمینان کا اظہار کیا۔ آخر میں، اخبار “خانیاں نیوز” کے ایک رپورٹر نے “مگرتوری پرندوں” کے ممبران کا انٹرویو کیا۔ 

[vc_images_carousel images=”9444,9449,9454,9459″ img_size=”full” autoplay=”yes”]

Photos by Migratory Birds Team

بیست نوامبر روز جهانی‌ حقوقِ کودکان کمپینِ دوهزارو هفده

برای یک بارِ دیگر ماهِ نوامبر اینجا هستیم ، دوباره به یاد بیاوریم حقوقِ کودکان را در کمپین هایی که انجام به فعالیت میکنند با این پیش زمینه در  روز جهانی‌ حقوق کودکان.                                           

امسال کمپین تمرکز بر حقِ آزادی بیان دارد و بچه‌ها این حق را دارند ، حرفی‌ که می‌توان به روشی دیگر بیان کرد  با صدای کم یا بلند ، با زمزمه یا حتی با سکوت    .                                                       

پس رمز ما این است :                                                              

سکوت میکنم، زمزمه می‌کنم ، حرف میزنم ،داد میزنم ، این حق  را دارم                                                                                       

آیا بچه ای‌ این حق را دارد  برقصد؟  آواز بخواند ؟ با بدنش چیزی را بیان کند؟   با نقاشی کردن چیزی را بیان کند؟  با نوشتن؟  با حرف زدن ؟  آیا میتواند به آزادی نظرش را بگویید ؟ در تصمیم هایی که به او مربوط میشوند مشارکت کند؟                                            

این حق را دارد بزرگتر‌ها نظر‌هایش را گوش بدهند ، به او احترام بگذارند ، و در جا‌های مناسب استفاده کنند؟                               

وقتی‌ راجع به حقوقِ کودکان صحبت می‌کنیم ،معمولا فکر می‌کنیم راجع به حقوقِ زندگی‌ صحبت می‌کنیم ، خانواده ، سلامتی‌ و بهداشت ، آموزش ، حمایت ، تمایز  ،  و قسمتِ دوم حقوقِ کودکان را کنار می‌گذریم  مثلِ آزادی بیان و نظر ، آزادی تفکر ، آگاهی‌ و درک نسبت به دین ، در آزادی کامل دوستانشان را انتخاب کنند ، در گروه‌ها متفاوت شرکت کنند ، موردِ احترام قرار گرفتن در زندگی‌ شخصی ،و حق داشتن اطلاعات.                                          

 دائم در روز مره‌گی ‌هایمان به جای اینکه تشویق کنیم بی‌ حواس کودکانمان را محدود می‌کنیم در طرز  آزادی بیان با حضورِ کم پیشِ کودکان مان مانع این می‌شویم که نظرات و فکرشان را برای ما بیان کنند ، که اگر به آنها نیز وقت بدهیم بتوانند بین کنند باز گوش به آنها نمیدهیم ، و نظرهیشن را با نظر‌های خودمان برابر نمیدانیم ، شاید به این دلیل میگوئیم بچه‌ها هنوز مستقل نیستند و نظر‌هایشان جذاب نیست ،یا حتی بد تر ،نمیتوانند نظری داشته باشند چون “هنوز بچه هستند”                                                  

در محدوده ایی قرار میگیرند تا نتوانند حقوقشان را تمرین کنند، مانع می‌شویم که حقوقشان را  نشناسند و درک نکنند.    

[vc_single_image image=”9916″ img_size=”400*600″ add_caption=”yes” alignment=”center”]

بچه‌ها در محیطی‌ که بزرگ میشوند  به عنوانِ یک شهروند شکل میگیرند در مسائلِ خانواد‌گی  ، مدرسه ، در اجتماع ، خودِ بچه‌ها و یا محدود بودنِ حقوقشان ، چطور به عنوانِ یک شهروند تکامل پیدا کنند  به افکارشان شکل و فرم بدهند ، وارد بازارِ کار شوند یا در محیطِ اطراف خویش یا در سطحِ جهانی‌ ؟ اگر بزرگتر‌ها توجهی‌ به افکار و نظر‌های بچه‌ها نداشته باشند ، چطور بچه‌ها به عنوانِ شهروند به حقوقشان احترام بگذارند ، به بیان و نظرِ دیگران؟         

بچه‌ها که تشویق میشوند به اینکه نظراتشان و افکارشان را بیان کنند برایشان موردِ احترام است ، به این ترتیب فرم تکامل یافته ای‌ پیدا می‌کنند به امسالِ بزرگسالان به این ترتیب رضایت مندانه حقوق دیگر  افراد را نیز درک می‌کنند به معنی‌ واقعی دموکراسی ، این طور می‌توانند به آینده چشم انداز داشته باشند ، جرأت داشته باشند ،به وجود بیاورند و ایده‌ها و افکارِ جدیدشان را به واقعیت تبدیل کنند .                                                    

 در شبکه  برای حقوقِ کودکان  بچه‌ها ” این حق را دارند !” یک دلیل که با دقت گوش میدهیم فعالیت هایی است  که شبکه انجام میدهند بدون اینکه بخواهد کسی‌ را قضاوت کند اجازه میدهد به بچه‌ها افکارشان را هر طور که میخواهند بیان کنند:                        

با صدای کم یا بلند، حتی زمانی که از میان سکوتشان آزادی کودکان را بیان کنند .      

[vc_empty_space][vc_single_image image=”9931″ img_size=”large” add_caption=”yes” alignment=”right”]